Ujie Situ Sana Sini

Aku Hidup Kerana Cinta…Cinta Allah, Cinta Keluarga, Cinta Kekasih

Ya ampun, dah 2 minggu beraya, baru sibuk nak update blog. Sorilah ye..Tuan Tanah over beraya tahun ni.. Sebenarnya taklah over mane pun. Macam tahun-tahun sudah. Pagi raya bersembahyang raya di Masjid Sungai Choh. Ziarah dua tiga rumah, ziarah kubur arwah abah dan seterusnya petang raya, beraya di Kg Kuantan, Kuala Selangor.

Raya kedua berjalan pula ke Sabak Bernam. Sempat beraya di 4-5 buah rumah. Itupun singgah-singgah sekejap-sekejap saja. Tapi yang bengangnya, perjalanan balik dari Sabak Bernam ke Kuala Selangor tu, jem gile. Patutnya bukan jalan lengang ke? Yelah, takkan raya kedua dah nak balik KL kot?

Anyway, saya dah lupa apa aktiviti seterusnya untuk raya tahun ni. Tengok gambo jela ye..


Semasa singgah di rumah pertama


Mak bersama Tuan Rumah – Cik Loy

Di rumah seterusnya – Mak bergambar bersama Tuan Rumah dan anak-anaknya

Di rumah yang kekal abadi – Ada korang berani amik gambar depan kubur? Hiks

Beraya di Sabak Bernam – Rumah atas air

4 Dara Pingitan πŸ™‚

Geng Club 78 beraya di rumah Dekda

Dan akhir sekali, kemeriahan berganda untuk Okoi kerana mendapat baby pertama di bulan Syawal!

Mekan eh olok roman nga kan Koi? (Setelah ditranslate daripada Bahasa Bengkulu menjadi : Muka dia macam rupa kau kan Koi?)

Daa…

Walaupun mata ni rasa bagai digam-gam (sekarang jam menunjukkan pukul 1.45 pagi), saya harus gigih menghapdet entry ni supaya tidak ditanye-tanye lagi oleh seorang rakan saya (Boboi – bukan nama sebenar) – “Eh, entry Sarawak ko sampai Part 6 je ke?”. Vavavava..ko hengat senang nak mengarang? Hehe, sebenarnya saya nak mengucapkan terima kasih kepada dia sebab rupa-rupanya dia sudi jugak nak baca walaupun pada hakikatnya dia seorang yang kekwat. Haha..Ampun..Nanti aku banje ko karoke ye..

Dan terima kasih juga kepada para pembaca yang lain, kerana dengan entry Sayang Sarawak ini jugalah statistik di blog saya menunjukkan jumlah pembaca yang tinggi. Mungkin ada yang tengok-tengok gambar saja atau mungkin ada juga yang khatamkan setiap baris tulisan saya. Terima kasih. I love you all (tetiba..over!! Huhu)

Okeh, stop mengarut. Back to our business. So, pagi Selasa tu, selesai berkemas-kemas, saya SMS Wal bertanyakan pukul berapa dia nak datang ambil kami. Wal memberitahu yang dia akan mengambil kami pada pukul 9.30 pagi. Sementara menanti Wal, saya menguruskan bayaran penginapan hotel terlebih dahulu dan urusan beg-beg kami. Sebaik sahaja Wal sampai, kami bersarapan buat kali terakhir di Chilipeppers.

Agenda kami pada pagi itu ialah sesi fotografi bersama landmark Bandaraya Kuching iaitu kucing! Haha. Apa guna ke Kuching kalo tak amik gamba dengan kucing sebagai bukti?? Wajib okeh. So, dengan tak menghiraukan terik mentari pagi, dengan keadaan jalanraya yang sibuk (maklumlah, hari bekerja), kami pon berposing-posing la depan kucing-kucing tu. Kalau kucing-kucing tu boleh bercakap, mesti dia dah naik menyampah. Nasiblah ko kucing.. Sape soh ko jadi batu…

So, lets cekidaut..


Hari nak balik, baru sibuk nak amik gambar kat Selamat Datang ke Sarawak. Huhu

Cubaan menjadi poyo. Excuse my lobang idong!

Inilah tugu tanda Bandaraya Kuching iaitu kucing.. πŸ˜‰

Ape motip amik gamba cenggini pon saya tatau

The Neneks

As always..The Daras

Neneks n Daras

Selepas mata pijar-pijar dek panahan cahaya matahari pagi, kami pun mengambil keputusan menaiki sampan dari Waterfront merentasi Sungai Sarawak untuk ke Kampung Gersik bagi mencari sesuatu untuk di bawa pulang ke KL.

Ha, naik naik naik…Tambang hanya 30 sen

Bila saya tanya pakcik kat hujung tu nak pegi mane, jawapannya sama macam kami. Ke destinasi yang sama.
Menuju ke destinasi yeahh yeahh!! (Tetiba..)

Lebih kurang 5 minit, dah sampai

Ye, inilah destinasi kami…

KEK LAPIS DAYANG SALHAH Klik sini untuk website mereka.

Seperti biasa..gambar untuk bahan bukti

Meh ramai-ramai

Banyaknye…


Boleh rasa dulu…


Duta Kek Lapis (lantikan sendiri)

Bayar time

Lepas setel urusan kek lapis, mohle kita balik. Tapi dalam perjalanan menuju ke jeti sampan tu, sempat lagi menyinggah kedai cenderamata. Sabo jelah..

Belek-belek untuk kali terakhir

Mak saya jelah yang beli

Spot the difference between this picture and the picture below

Hampeh punye Wal. Dia soh kami posing cium dinding. Saya pun bersungguh-sungguhlah. Cuba tengok makcik ngan anak kat belakang tu, dorang siap gelak lagi..Mesti dorang kata kami budak sewel. Cis Wal!

Lagi sekali posing please

Nak jugakkk….

Masa kami balik, budak-budak sekolah pun baru balik sekolah. Pengangkutan dorang ke sekolah pon menggunakan sampan. Ada buaya ke dalam Sungai Sarawak ni ye?

Sampai semula ke Waterfront

Destinasi kami seterusnya ialah UiTM Kota Samarahan untuk menghantar budak nih…

Ha, ko peace-peace la..Ko tatau nasib ko dok asrama tu!! Haha

Memula Ana agak cuak sebab bila dia call pejabat asrama, namanya tak ada dalam senarai pelajar-pelajar yang tinggal di asrama. Bila dah cek balik, barulah ada. Lega! Kalau tak, dudulah umah sewa atau menumpang bilik kawan secara haram. Huhu

Kami anak beranak pon nak jugak kenangan di sini

Nenek dan cucu

Selesai menghantar barang-barang Ana, akhirnya kami makan tengahari dahulu di Singapore Chicken Rice. Sedaplah. Rasa macam takde kat KL. Tapi menyesal tak amik gamba. Isk..

Kami bertolak dari Kota Samarahan lebih kurang 3.40 petang dan sampai ke airport lebih kurang 4.30. Selesai urusan check in luggage, kami solat dan menanti untuk berlepas.

Berdebar-debar takut beg tak lepas. Maklumlah sekelian macam ikan masin, kek lapis bagai

Oleh kerana saya sorang menjaga The Neneks, kelam kabut jugalah

The Neneks

Yours truly – Ujie Mapia


My Hero sepanjang kami berada di Kuching. Thanks so much bro!

Ada cerita sebenarnya sebelum kami menaiki flight. Flight kami pada jam 5.35 petang. Masa bergambar-gambar ni, jam dah menunjukkan pukul 5.10 petang. Saya tanye Wal, takpe ke duduk-duduk lepak kat sini lagi. Kan patutnya dah kena masuk. Wal cakap, takpe, tak panggil lagi. So lepak punye lepak, Wal suruh saya tengok kat monitor yang ada tulis-tulis masa dan senarai flight tu. Sekali, saya tengok, flight kami dah berkelip-kelip, CALLING pastu terdengar pulak PANGGILAN TERAKHIR UNTUK PESAWAT AK5211 DARI KUCHING KE KUALA LUMPUR. Tak ke berdebar bagai nak luruh jantung ni dibuatnya? Masa tu lah baru nak uruskan imegresen, masa tu lah nak berlari ke flight. Jauh pulak tu. Kalau saya sorang takpe. Ni nak suruh The Neneks lari-lari, tak ke mencungap?

Finally, lari punye lari sampai jugaklah kami ke flight. Kami antara orang terakhir. Merasa glamer kejap. Haha. Nasib baik sampai. Kalau kena tinggal? Wal siap buat lawak bila saya SMS dia pasal tu. Dia boleh cakap – TINGGAL TERUS KAT SINI. Banyaklah ko punye tinggal. Hehe..


Babai Kuching!

Kami meninggalkan bumi Kenyalang dengan perasaan yang tak boleh digambarkan. Puas dan gembira. Alhamdulillah, saya gembira dapat bawak mak saya berjalan-jalan walaupun tak dapat nak bermewah-mewah semasa di sana. Terima kasih Wal. Terima kasih Kuching. Terima Kasih Sarawak. Terima kasih AirAsia. Andai dimurahkan rezeki dan dipanjangkan umur, saya pasti ke sana lagi. InsyaAllah

p/s: Seperti kata seorang rakan di Facebook, saya juga mengagumi Bandaraya Kuching yang bersih dan susah nak jumpa seketul sampah pun! Syabbasss Kuching!

Pheww!! Siap gak